علی ای پرتو ایمان که همه نور و صفائی

چه سرایم به مدیحت که تو برتر زثنائی

علی ای جوهر تقوا که به هر حسن، قرینی

علی ای کعبه دلها، که زِ هر عیب، جدائی

از ره مردی و رادی تو جوانمرد قرونی

از پی احمد مرسل، تو بهین خلق خدائی

علی ای شیر خدا، ایکه به نیروی شجاعت

صفدر و صف شکن و معرکه آرای غزائی

علی ای نور هدی ایکه به شبهای عبادت

در خدا فانی و مستغرق دریای بقائی

خانه زادی تو خدا را و یکی بنده خاصش

که مقیم حرم قربت وی در دو سرائی

مدد از فضل تو جویم، که مرا راهنمونی

فرج از مهر تو خواهم، که مرا راهگشائی

تو نگنجی به شرف ظرف زمان را و مکان را

که چو تابنده قمر، بر فلک عزّ و علائی

دین و دانش زتو زاید که تو سرچشمه فیضی

جود و بخشش به تو پاید که تو دریای سخائی

علی ای مظهر آزادگی و ذات فضیلت

ایکه در ظرفِ گمان، برتر از اندیشه مائی

جز خدایت نشناسد که چهئی وز چه سرشتی

که تو در آینه راز ازل، جلوه نمائی

تو کبیری، تو خبیری، تو فلک پایه امیری

تو شهیدی تو سعیدی تو گرانمایه فتائی

زِ یقین تو چه گویم؟ که تو خود عین یقینی

زِ عطای تو چه بالم؟ که تو خود بحر عطائی

به تو نازم که تو را بنده کریاس نشینم

به تو بالم که مرا خواجه فردوس لقائی

مؤمنان جمله امیرند در اقلیم دل و جان

تن فدای تو علی جان که امیرالاُمرائی

مو به مو مُجری احکام خدایی و رسولش

سر فدای تو که در کشور دین حکمروائی

جز تو کو آن که به هر شیوه بُوَد کامل و یکتا

که اگر زاده جنگی، پدر صلح و صفائی

جز تو کو آن که زجا برکند اشکی زِ یتیمش

گر چه خود سیل خروشان به ره خصم دغائی

جز تو کو آن که بُوَد عاطفه بر قاتل خویشش

که گَهِ نزع، بر او دیده رحمت بگشائی

جز تو کو آن که بزرگ است و بزرگی ننماید

توئی آن میر که همکاسه درویش و گدائی

جز تو کو آن که به بدکاره ندارد سرِ سازش

که تو خود دشمن هر ظالم بی شرم و حیائی

تویی آن میر که یک لحظه در ایام خلافت

از پی عزل ستمکاره تأمّل ننمائی

تویی آن میر که از مخزن اموال خلایق

چشم نگشوده، زصرفِ دِرَمی بر حذر آئی

نخوری ما حَضَر خویش و به سائل بخورانی

بدهی ما حَصَل رنج و به منّت نگرائی

تویی آن فرد که در سلسله زهد، فریدی

تویی آن مرد که از وسوسه نفس، رهائی

توشِه از مهر علی جوی «ادیبا» که چو فردا

راه عقبی سپری، رهروِ بی برگ و نوائی

ادیب برومند